خرید بک لینک
من؟ من صبح ِتازه دست تنهایی ام را می گیرم و در برف فراوان قدم می زنم و زیر پایم صدای خردشدنش را می شنوم. با خودم آرام ام. راستش کمی هم اشک از گوشه ی چشمم می چکد و یخ می زند من اما آرام آرام، راه می روم و از هرچه توست تهی می شوم. تو را میان همان برف ها جا گذاشتم. که بباری، که بنشینی، که آب شوی. محو شی. برفی که در جای اشتباه بنشیند زودتر آب می شود و گل می شود و کثافت می شود. کودکی که بخواهد توی دست هایش برفی که از آسمان می بارد را جمع کند، جز سرما چیزی نصیبش نمی شود. دانه های برف به گرمای دست او که برسند محو می شوند. راه می روم و تو را ذره ذره، پشت سرم جا می گذارم و پشت سرت می گذارم و خالی می شوم و خوبی برف، به توانایی نادیده گرفتنش است. در برف می توان بیخیال شد و همه چیز را زیر سپیدی اش پنهان کرد. چشم هام را می بندم. کودکی بودم که دست هایم را نگه داشته بودم و می خواستم که توی دست های من بنشینی... نشد. نمی شود. برف در جای اشتباه آب می شود و محو می شود. و همان بهتر که ننشیند. و اگر نشست همان بهتر که آب شود. محو شود. زودتر. زودتر.سردم است...

برچسب: نویسنده: نگار میرزاده تاريخ: يکشنبه 15 بهمن 1396 ساعت: 5:15

تمام روز جمعه را توی کمد می گذرانم و باقی اش را هم پشت لپ تاپ، هی گریه می کنم. کلافه ام. توی کمد دراز می کشم. کز می کنم. می خوابم. بیدار می شوم. آهنگ پلی می کنم. قعطش می کنم. می آیم بیرون. دوباره می روم آن تو. می نشینم پای لپ تاپ که عکس ها را دسته بندی کنم. به ترتیب آدم ها. به ترتیب اتفاق ها. مکان ها. مناسبت ها. نمی توانم. عکس ها به اسفند که می رسد گریه ام می گیرد. به هرچیزی که می رسم گریه ام می گیرد. عکس های تاری که هیچ کس ازشان هیچی نمی داند جز خودم. پوشه را می بندم. باز می کنم. این طرف و آن طرف می کنم. باید برای کلاس فردا نوشته ای داشته باشم درباره ی موضوعی که دوستش داشتم. «خانه.» نمی توانم. صفحه ی ورد را می آورم پایین. استوری می گذارم اینستاگرام. حالم خوش نیست. آدم های رودروایسی دار می بینندش. پاکش می کنم. پاهایم را تکان می دهم. چیزی کنار پایم می سوزد. دلم می خواهد کتابم را بخوانم. دلم می خواهد عکس های سفرم را سلکت کنم. دلم می خواهد لباس هایم را مرتب کنم و جمعه ی خوبی داشته باشم و برنامه بریزم بروم جشنواره. نمی توانم. نمی دانم. ریپل گذاشته ام بعد هزار سال و دارد تکه پاره ام می کند این آهنگ لعنتی... کی جای حرف پ را روی کیبورد من عوض کرده. کی زندگی من را این شکلی کرده. کی رویاهای من این شکلی شدند. چرا دیگر نمی روم دنبال کارهایی که دوست دارم. چرا خوره ی هیچ چیز ن

برچسب: نویسنده: نگار میرزاده تاريخ: يکشنبه 15 بهمن 1396 ساعت: 5:15

صفحه بندی